-:- ความคิดถึง -:-
posted on 28 Jun 2009 21:58 by babarayหลายครั้งที่ได้มีโอกาสปลดปล่อยตัวเองไปกับบรรยากาศและเสียงเพลงที่ตัวเองชื่นชอบให้ความคิดได้หลอมรวมกับกาลเวลาที่ไหลไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด
บทเพลงมากมายถูกรังสรรค์ด้วยเนื้อหาแห่งความคิดถึงโดยกล่าวถึงช่องว่างระหว่างคนสองคนที่แบ่งกั้นไว้ด้วยระยะทางที่เราเรียกกันติดปากว่า“หน้าที่” บทเพลงเหล่านี้ขับกล่อมด้วยความคำนึงหากับทำนองเพลงช้าๆให้บรรยากาศดูหม่นหมอง
ผมไม่ใช่นักฟังเพลงตัวฉกรรจ์แต่ก็พอรู้จักเพลงบ้างไม่มากก็น้อย
เมื่อเลือกที่จะใช้เวลาของตัวเองไปกับเสียงเพลงตัวเลือกที่ถูกหยิบยกออกมาเป็นอันดับแรกมักเป็นเพลง “Pop” ฟังง่ายๆไม่ต้องเรียนจบDr.ก็ฟังได้ เนื้อหาเพลงที่ได้พบบ่อยจะกล่าวถึง อกหัก รักคุด แอบชอบ คิดถึงและอื่นๆอีกมากมาย
ผมชอบเพลงที่กล่าวถึงความ“คิดถึง” มันมีเนื้อหาที่ดูไม่โง่จนเกินไป หรือดูอ่อนแอซึ่งอาจจะหมายถึงความรู้สึกน่ารำคาญของคนที่ไม่รู้จักรักตัวเองให้เป็น ดังนั้น“คิดถึง” จึงเป็นสิ่งที่ผมเลือก ถึงแม้เพลงมันจะดูคร่ำครวญไปซักนิดแต่ก็ไม่มีใครตายเมื่อนึกถึงมัน
ผมจมปลักอยู่กับความห่วงคำนึงของตัวเองหลายครั้งปล่อยให้คลื่นเสียงสูงและต่ำวิ่งผ่านประสาทหูไปอย่างช้าๆ...บางเพลงร้องตามได้ก็ร้อง เพลงไหนร้องไม่ได้ก็ดีดนิ้วเพลงไหนดีดนิ้วไม่ได้ก็นั่งเฉยๆ ผมพึมพำกับตัวเองบ่อยครั้ง “เพลงนั้นก็เพราะดีนะ”“เพลงนี้อยากฟังอีกรอบจัง” หรือ “เพลงนี้ความหมายดี”
แต่ปัญหาคือ...ผมไม่เคยซาบซึ้งกับเนื้อหาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
จนกระทั่งสิ่งที่ผมเคยมีได้ห่างผมออกไป....
...ผมเพิ่งเคยรู้ว่าเตียงเดิมที่เคยนอนมันจะสามารถกว้างได้ขนาดนี้
...ผมเพิ่งเคยรู้ว่าการตื่นเช้าเพียงคนเดียวมันว้าเหว่เพียงใด
...เพิ่งเข้าใจว่าท้องฟ้าสีเทาแท้จริงแล้วมันหมายถึงอะไร
...ห้องครัวที่เคยวุ่นวายวันนี้มันเหลือเพียงความเงียบที่กระทบจิตใจเสียยิ่งกว่าเสียงใดใน
วันเก่าๆ
...อาหารมื้อเดิมทำไมรสชาติมันถึงเปลี่ยนไป?
...ถนนเส้นเดิมที่ทอดยาวอยู่ภายในใจมันช่างไกลเสียเหลือเกิน
...กลิ่นที่คอยย้ำว่าผมไม่ได้เดินอยู่คนเดียวบัดนี้ มันจางลงจนรู้สึกอ้างว้างอย่างเห็นได้ชัด
...เพิ่งรู้สึกว่ารอยยิ้มในทุกๆเช้ามันมีค่าขนาดไหน
...คิดถึงสัมผัสอันอ่อนนุ่มละมุนที่ริมฝีปากและทุกๆสัมผัสที่ประสานทุกอย่างเข้าด้วยกัน
ทุกๆอย่างที่เคยรู้สึกมันเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเสียจนเริ่มท้อใจ
ที่เดิม มุมเดิม เวลาเดิม ทำอย่างเดิม แต่มันไม่เหมือนเดิม...
มันขาดอะไรไป? นี่เหรอ คือ ความ”คิดถึง”?
...ถ้าใช่...ทำไมมันทรมานอย่างนี้?
หากได้พรซักหนึ่งข้อ...
กลับมาเถอะได้โปรดนำสิ่งที่ขาดหายไปจากชีวิตผมกลับมาเสียทีนำพาเอาความอบอุ่นมาทำให้นาฬิกาของผมหมุนได้อีกครั้ง เพราะเวลามันเหมือนหยุดเดินตั้งแต่เธอจากไปไกลแสนไกล
ต้นไม้ใหญ่ท่ามกลางความมืดมิดต่างต้องการแสงไฟสาดส่องเพื่อให้ตนเองดูเด่นเป็นสง่าเหล่าหิ้งห้อยนับร้อยพันพยายามเปล่งแสงประดับประดาไปทั่วทุกแห่งหน
แต่...แสงไฟจากหิ้งห้อยไหนเลยจะงดงามสู้แสงจันทร์
หากเปรียบตัวผมเป็นดั่งต้นไม้ใหญ่เธอคงเป็นแสงจันทร์ที่มอบความสว่างไสวให้กับต้นไม้ที่ยืนโต้ลมหนาวอย่างโดดเดี่ยว...
edit @ 28 Jun 2009 22:31:58 by Anakinz on the Moon
edit @ 28 Jun 2009 22:45:04 by Anakinz on the Moon
